Reliëf Blogs

Schrijvend verborgen schatten opdiepen

Onlangs gaf ik een workshop Schrijvend bezinnen in een retraite rond het boek Adam van Henri Nouwen. In dit boek beschrijft Henri Nouwen hoe er een bijzondere band ontstaat tussen hem en de meervoudig gehandicapte Adam. In de schrijfworkshop onderzoeken de deelnemers wie in hun eigen leven ‘een Adam’ is geweest. We gebruiken daarbij verschillende creatieve schrijfoefeningen.

Terwijl ik meeschreef kwam er een herinnering bij me naar boven aan een ontmoeting met een bijzondere jongeman.

Het was in een woonzorgaccomodatie voor mensen met een beperking die daar ook werkzaam waren. Ik was die dag nogal zenuwachtig voor een nieuwe workshop die ik daar zou geven aan de zorgmedewerkers. Toen ik me meldde bij de receptie zat daar een jongeman met het syndroom van Down. Nadat ik had verteld voor wie ik kwam pakte hij het afsprakenboek. Hij sloeg het open en hield het vervolgens zo dicht tegen zijn gezicht aan dat zijn neus bijna het papier raakte. Het was een humoristisch gezicht en tegelijkertijd hartveroverend puur. Deze jongeman liet mij hiermee zien hoe prachtig we zijn als we gewoon onszelf zijn; met al onze beperkingen en gebreken. En het wonderbaarlijke was dat mijn zenuwen op slag waren verdwenen.

En zo diepten alle deelnemers aan de workshop al schrijvend herinneringen op aan ontmoetingen met mensen die voor hen speciaal waren geweest of dat nog steeds zijn. Verassend en diepgaand waren een paar van de reacties op deze manier van schrijven. Het is steeds opnieuw mooi om te zien en te ervaren hoe je door deze eenvoudige, creatieve manier van schrijven in contact kunt komen met diepere lagen in jezelf.
Henri Nouwen verwoordt het als volgt: “De leukste kant van schrijven is dat je diepe bronnen en verborgen schatten ontdekt die de moeite waard zijn, voor jezelf en voor anderen.”

Cultuur

In de vakantie was ik met man en kind bij de Eiffeltoren. Mijn dochter wilde hem graag in het echt zien en de terugweg van onze vakantie in Frankrijk bood mooi de gelegenheid Parijs aan te doen. Nadat dat onze tassen door de scanner moesten om ons te controleren op messen en wapens moesten we natuurlijk nu ook aantonen dat we gevaccineerd waren of, zo niet, een negatieve test overhandigen. Ook was een mondkapje verplicht net als overigens in alle winkels en musea in Frankrijk. Het gaf ons een veilig gevoel.

Eenmaal terug in Nederland was het weer wennen: in de supermarkt liep iedereen zonder mondkapje en bij een bezoek aan het Stedelijk Museum hoefden we niets aan te tonen of te verklaren.

De week daarna ging Nieuw-Zeeland in lockdown dankzij 1 besmetting.

Lees meer…

Terug naar het oude normaal?

Het gaat de goede kant op. Het aantal besmette mensen in Nederland daalt snel. De vaart waarmee de burgers worden gevaccineerd, is adembenemend. Je ziet het terug in het steeds lager wordende aantal mensen dat met Covid-19 wordt opgenomen in het ziekenhuis of op de intensive care. Ook zijn er gelukkig steeds minder verpleeghuizen en instellingen voor mensen met een verstandelijke beperking of mensen met een psychiatrische achtergrond, waar sprake is van een besmetting. Het ziet er naar uit dat we ons ook in ‘doorlooplocaties’ (wat een raar woord) weer mogen bewegen zonder mondkapje. We kunnen eindelijk weer naar terras, restaurant bioscoop en we mogen weer met meer mensen naar de kerk. Het thuiswerkadvies gaat er ook af. We zijn er bijna, terug in het oude normaal.

Terug naar de hectiek, terug naar de files, terug naar de luchtvervuiling, terug naar het geluid van rolkoffertjes over de trottoirs, terug naar vliegvakanties, terug naar de drukte, de overvolle agenda’s, de groeiambities? Terug naar als sardientjes opgepakt in de trein? Terug naar kolkende mensenmassa’s bij concerten? Terug naar ‘betrokken’ ouders langs de zijlijn van het sportveld?

Is dat wat er gaat gebeuren? Is dat wat we willen?

Lees meer…

Werkend wijzer worden

Natuurlijk kwam ook in mijn functioneringsgesprek de vraag aan de orde of ik nog een cursus of opleiding zou willen volgen. Dat getuigt toch van goed werkgeverschap? Ik moest er even over nadenken en hoorde mezelf zeggen: ‘Dat lijkt me niet nodig. Niet dat ik niets meer hoef te leren, maar ik leer zoveel door gewoon aan het werk te zijn. Werkend word ik wijzer.”

Die woorden kwamen weer in mijn gedachten de afgelopen weken. Was het bluf? Overschatting van mezelf? Of klopt het écht? Lees meer…

Dilemma

Samen met Finivita maakt Reliëf een e-learning over ethiek en morele stress. En vandaag nemen we de begeleidende filmpjes op. Ik ben blij dat ik een keer uit de digitale sessies mag en weer 3D mensen mag ontmoeten.

Geïnteresseerd vraag ik de cameraman wat hij zo allemaal aan filmpjes opneemt. Hij vertelt enthousiast over zijn werk en de vele mogelijkheden. Vorige week nog maakte hij een dozijn clips om promotie te maken voor de verkoop van een speciaal type auto met uiteraard een bijpassende korting. De opnames duurden eindeloos, want het moet wel goed. Hoe flitsend menig autoverkoper ook is in het echt, voor een camera blijft het toch lastig. Maar de cameraman wist dan nu wel écht alles van die speciale kortingsdeal, ook al was hij niet van plan een andere auto te kopen.

Dan is het mijn beurt. Lees meer…

Digiwerk

Bij Reliëf gaat het werk dóór. Wel anders dan voor de coronacrisis. Stafmedewerker Wout Huizing geeft een inkijkje in zijn werkweek, fragmenten die vooral getekend worden door digitaal overleg en trainen.

Wie mij een jaar geleden had voorspeld hoe mijn afgelopen werkweek er uit zou zien, had ik niet geloofd: 12 online meetings van in totaal bijna 40 uur achter het beeldscherm voor overleg, training en supervisie. Het zou voor mij ondenkbaar zijn geweest en ik zou vast gereageerd hebben met ‘dat nooit’. Ik ben niet zo van het digitale en geniet van de face-to-face ontmoetingen. Dat supervisie of training via beeldbellen mogelijk zou zijn, had ik met een ferm woord tegengesproken.

Maar nu zijn we een jaar verder. De wereld is veranderd en ik blijkbaar ook… Het werken met Microsoft Teams en Zoom gaat me steeds beter af. En wat ik vooral merk: het hindert me steeds minder. Het blijkt – zoals in de afgelopen week – heel goed mogelijk om prachtige momenten met mensen mee te maken.

Lees meer…

Zorg ontvangen; een hele kunst…

Afgelopen week mocht ik een middag en een ochtend meelopen op een afdeling van een verpleeghuis waar met name oudere mensen met dementie verblijven. Het was de bedoeling dat ik zo objectief mogelijk zou opschrijven wat ik zag en hoorde. Deze observaties zal ik vervolgens uitwerken in een aantal zogenaamde ‘beelden’ die het team met elkaar gaat bespreken. Op basis hiervan zullen ze gezamenlijk vaststellen welke aspecten van de dagelijkse zorg goed gaan en wat er eventueel nog valt te verbeteren. Hierbij gaat het met name over de omgang met de bewoners en met elkaar.

Aangezien het een verpleeghuis betreft in de randstad, en ik zelf in Friesland woon, logeerde ik een nachtje bij mijn oudste dochter die in het westen van het land woont en werkt. Dat was natuurlijk een bonus en we verheugden ons er beiden op. We vonden het grappig dat de rollen nu werden omgedraaid; zij zorgde voor mij in plaats van andersom. Zo had ze de logeerkamer netjes in orde gemaakt en ‘s avonds had ze heerlijk gekookt.

Lees meer…

Wat is waar?

Ook vandaag was ik weer in een digitaal zoomzaaltje met twaalf betrokken zorgprofessionals die vrijwillig en in hun eigen tijd aanschoven voor een online moreel beraad over de vraag wel of niet vaccineren. Er spelen in zo’n groep verschillende argumenten in het voor of tegen; we verkennen de verantwoordelijkheid, de gezondheidsrisico’s en in deze groep ook de rol van Gods voorzienigheid in deze kwestie.

Ach, ethische afwegingen zijn mijn vak, dat vind ik niet zo spannend. De meest ingewikkelde kwestie in deze moreel beraden ligt op een ander vlak:  Er zit altijd wel iemand in de zaal die een filmpje heeft gezien van een arts met veel ervaring die waarschuwt voor de kwalijke gevolgen van het vaccin. Of iemand die zich zorgen maakt over de betrouwbaarheid van de informatie die over het vaccin naar buiten wordt gebracht: “ja, ze zeggen dat er geen virus in het vaccin zit.” Lees meer…

Blijf hoopvol!

We zijn beland in de tweede golf van de coronacrisis. In de zorg heerst een bedrukte sfeer. We waren in de eerste golf vooral bezorgd om cliënten en patiënten die van onze zorg afhankelijk zijn. Wat een pijn heeft het isoleren van mensen en het sluiten van zorginstellingen voor bezoek met zich meegebracht. Wat een leed heeft het uitstellen van onderzoeken en behandelingen veroorzaakt. Dat speelt nog steeds. Maar er is iets bij gekomen, zo is me duidelijk geworden uit de rondgang onder zorgbestuurders en zorgprofessionals. De zorgprofessionals staan onder grote druk. Velen van hen moeten inspringen voor collega’s die er niet kunnen zijn. Door ziekte, het wachten op de uitslag van de test of omdat ze in quarantaine moeten. Bovendien vraagt de praktische zorgverlening om veel extra tijd, voor het omkleden of het nemen van extra hygiënemaatregelen.

Lees meer…