Artikelen Ethiek in de praktijk

Nr 4 van 2020 over Nachtzorgen:
Morele stress
Door Marije Stegenga, stafmedewerker Reliëf
Illustratie: Jinke Koning.

Vincent vertelt over de nachtdienst in coronatijd afgelopen voorjaar in het verpleeghuis waar hij werkt. “Ik stond alleen op de corona-unit. Er waren op dat moment twintig veelal heel zieke bewoners. Zes mensen lagen aan het zuurstof en een aantal bewoners moest om de zoveel tijd dormicum krijgen. Voor dormicum heb je twee handtekeningen nodig, dus dan moest ik elke keer mijn pak uitdoen en dan naar mijn collega op de andere afdeling om af te laten tekenen en dan gauw weer terug naar mijn eigen afdeling. Mensen werden soms onverwachts gedurende de nacht ineens veel zieker en dan moest ik bellen of ik ze wat mocht geven. En dan weer pak uit, laten aftekenen en weer pak aan. ….. “

Lees het volledige artikel

Nr 3 van 2020 over Broosheid:
Veiligheid boven alles?
Door Wout Huizing, stafmedewerker Reliëf
Illustratie: Jinke Koning.

Vanwege de dreiging van het coronavirus trof de overheid een strikte bezoekregeling voor de verpleeghuizen, bedoeld om kwetsbare bewoners en zorgprofessionals te beschermen tegen  het coronavirus. Daardoor was het voor familie en vrienden van bewoners niet mogelijk om op bezoek te gaan. Bij de versoepeling van de bezoekregeling stelt een corona-crisisteam binnen een verpleeghuis een brief met duidelijke richtlijnen op, geheel in lijn van de RIVM-regelingen. Zo wordt gestreefd naar een ‘gefaseerde en gecontroleerde aanpak om het risico van besmetting te beperken’. In een brief aan bewoners en naasten staan veertien ‘voorwaarden en gedragsregels voor een bezoeker’. Eveneens zijn er veertien aandachtspunten geformuleerd voor de ‘organisatie van bezoekers’. Er is ook te lezen: ‘indien de bezoeker zich niet houdt aan bovenstaande afspraken, kan de manager besluiten om de bezoeker niet meer toe te laten tot de locatie.’

Lees het volledige artikel

Nr 2 van 2020 over Waarden:
Pijn bestrijden?
Door Trijntje Scheeres – Feitsma, stafmedewerker Reliëf
Illustratie: Jinke Koning.

Mevrouw Ter Veer is 92 jaar. Ze woont al enkele jaren op een somatiek afdeling. De laatste weken gaat ze in snel tempo achteruit. Ze is broodmager, slaapt de halve dag  en is vaak suf. En het ergste is nog dat elke beweging haar pijn lijkt te doen. De dagelijkse verzorging is het ergste, sinds drie dagen rollen de tranen over haar wangen en gilt ze. Dit kan zo niet langer, de zorgmedewerkers en de arts willen pijnbestrijding inzetten en snel ook! Maar de zoon en dochter van mevrouw Ter Veer willen dit absoluut niet. Dan wordt ze nog suffer, zo stellen zij. Als we mevrouw Ter Veer er naar vragen schaart ze zich achter haar kinderen, zo lijkt het althans in onze ogen. Zij wil ook geen pijnbestrijding..

Lees het volledige artikel

Nr 1 van 2020 over Mantelzorg:
Een kind moet toch kind kunnen zijn? 

Illustratie: Jinke Koning.

“Een kind moet toch kind kunnen zijn?” vraagt een vrijwilliger aan het eind van haar dienst. De tranen staan in haar ogen. “Het zit me gewoon niet lekker.” Mevrouw de Hoog is pas 38 jaar als zij vanuit het ziekenhuis naar ons hospice komt. Ze heeft botkanker en veel pijn. Toch probeert ze zoveel mogelijk nog alles zelf te doen. Sterker nog, zoveel mogelijk alles te doen zoals ze dat  gewend is. Haar dochter van 9, die na de scheiding bij haar woont (vader is uit beeld), is de spil van haar bestaan. Alle energie die ze nog heeft, gaat in de relatie met haar dochter zitten; nu kan het immers nog. Alle tijd die ze nog heeft, wil ze daarom ook doorbrengen met haar dochter.

Lees het volledige artikel

Nr 4 van 2019 over Ervaringskennis:
Open Podium 
door Rimke Griffioen, zorgethicus en beleidsadviseur bij Prisma.
Illustratie: Jinke Koning.

Jan, ongeveer dertig jaar en met een lichte verstandelijke beperking en rolstoelgebonden, vertelt graag zijn ervaring met de dagelijkse zorg. Hij mag niet zelf weten hoe laat hij thuis komt, hij moet het melden als er iemand bij hem blijft slapen, een keer in de week moet hij mee-eten met de anderen, begeleiders zijn ongeïnteresseerd en zo zijn er vele ervaringen die hij tijdens een  bijeenkomst deelt. Deze ervaringen doen veel stof opwaaien bij het aanwezige publiek, veelal professionals in de zorg, afgevaardigden van zorgkantoren, studenten en beleidsmakers. Het publiek lijkt collectief verontwaardigd over wat Jan aangedaan wordt. Men applaudisseert: wat knap Jan, goed gedaan! Waarop de gespreksleider oproept om in actie te komen, want anno 2019 moeten we dit toch niet meer willen in de gehandicaptenzorg!

Lees het volledige artikel

Nr 3 van 2019 over Taal:
Eet u smaeckelijck! door Reliëf directeur Thijs Tromp.
Illustratie: Jinke Koning.

Mevrouw wil niet meer eten, hoe moeten we hiermee omgaan?’ Het is de vraag van een verpleegkundige op de verpleegafdeling urologie in het ziekenhuis. De betreffende patiënt heet Marie-Louise van Woesteijn – Donkelaer. Zij is 82 jaar. Drie dagen geleden is ze opgenomen met een urinewegontsteking. Omdat de arts vermoedt dat er meer aan de hand is, blijft zij ter observatie nog enige dagen in het ziekenhuis. Mevrouw heeft bovendien vasculaire dementie. Ze vindt het moeilijk om te begrijpen wat er tegen haar gezegd wordt. Ze vindt het ook moeilijk om te praten. Haar man bezoekt haar dagelijks. Hij is blij dat zijn vrouw in het ziekenhuis ligt, want hij is uitgeput van de zorg die hij de afgelopen weken heeft moeten geven. Hun twee zonen zijn wel betrokken, maar komen niet op bezoek. Vanaf het begin van de opname heeft mevrouw geweigerd om te eten. Ze neemt wel drinken.

Lees het volledige artikel  

Nr 2 van 2019 over Levenseinde:
Tussen hoop en realisme, 
door Reliëf stafmedewerker Wout Huizing.
Illustratie: Evelien Ruarus.

Wil (67) en Henk (58) zijn dolgelukkig met elkaar. Vier jaar geleden zijn ze getrouwd toen al bekend was dat Henk een hersentumor heeft.  Een chemokuur sloeg niet aan. De hierop volgende bestraling heeft echter wél effect gehad, stelt de arts die ze bezoeken. Wil is helemaal blij en spreekt haar hoop uit dat er misschien nog een of twee jaar voor hen samen is. Henk zwijgt. De vrijwilliger van de Vrijwilligers Terminale Zorg vraagt zich af hoe te reageren. Zij heeft vaker deze processen meegemaakt en is ingeschakeld omdat Henk terminaal was.
Moet zij het optimisme van Wil temperen en haar de hoop ontnemen? Of hen met beide benen op de grond houden en realistisch kijken hoe het gaat met Henk?

Lees het volledige artikel

Nr 1 van 2019 over Geboorte:
Wat te doen bij een vermoeden van mishandeling bij jonge ouders? door Reliëf stafmedewerker Trijntje Scheeres – Feitsma.
Illustratie: Evelien Ruarus.

Kraamverzorgster Renée (54) zat peinzend op de fiets op weg naar huis. Ze was in gedachten nog bij het gezin waar ze net vandaan kwam. Het was haar derde dag in het gezin en bij de dagelijkse controle had ze een blauwe plek gezien op het bovenbeen van kersverse moeder  Lydia. ‘Die zat er gisteren nog niet’, had ze bij zichzelf gedacht. Ze hadden een fikse ruzie gehad gisteren maar het ook weer goed gemaakt. Ze hadden sorry tegen elkaar gezegd. Dat is wat Lydia tussen neus en lippen door erover gezegd had. De nieuwe vader Peter was  betrokken en oprecht blij met zijn dochter, maar er ging ook ‘iets’ van hem uit waar Renée de vinger maar niet op kon leggen. En nu  knaagde die blauwe plek aan haar geweten…

Lees het volledige artikel