“De mens is meester van zijn eigen leven!”
Met deze ondertitel – behorend bij het boekje “Het is hun leven!” – wordt benadrukt dat de zorgvrager vooral gezien moet worden als een autonoom, zelfredzaam individu. Hulp is soms nodig, maar een te sterke focus op afhankelijkheid past niet meer bij deze tijd. Het is een frisse benadering na decennia verzorgingsstaat, waarin paternalistisch denken geregeld een rol speelde.
Reablement ontwikkelt zich razendsnel en beïnvloedt niet alleen de ouderenzorg, maar ook de gehandicaptenzorg en eerstelijnszorg. De brede toegankelijkheid dankzij subsidies roept vragen op: Is dit het gedachtengoed dat de overheid wil uitdragen? Waar komt deze focus op autonomie vandaan, en hoe sluit dit aan bij de soms weerbarstige zorgpraktijk? En belangrijker: welk type denken sturen we hiermee — misschien onbedoeld — de sector in? En wiens belang wordt uiteindelijk het meest gediend: dat van de zorgvrager, de zorgmedewerker, de organisatie, of de samenleving als geheel?
Lees hier de Reablementvisie Reliëf.
